
சீதையின் பிரிவில்,
ராமன் எப்படி அழுதிருப்பான் என...
என் கண்ணீரைக் கேட்டுப்பார்.
கதை கதையாய்ச் சொல்லும்.
உன் புறக்கணிப்பின் துயரத்துடனான,
கொடுவலி தாங்கியபடி...
இன்னும் எப்படிச் சாகாமல் இருக்கிறேன்,
என்று பட்டிமன்றம் நடத்திக் கொண்டு...
என்றேனும் நீ வருவாய்...
எனக்கே எனக்கு மட்டுமான,
என் தருணங்களை...
மீட்டுத் தருவாய்...
எனும் பெரு நம்பிக்கையுடன்...
நகர்த்துகிறேன் நாட்களை.
2 comments:
கிட்டாதாயின் ....
வெட்டென மற! அதானே. முடியலியே அண்ணா. சில வேதனைகள் என்னதான் முயற்சி செய்தாலும் மறக்க முடியாது.
Post a Comment
விருப்பப் பட்டவங்க, புடிச்சிருந்தா வாய்க்கு வந்தபடி திட்டுங்க. ஹி! ஹி!